Aktor filmowy, piosenkarz, językoznawca i rosjoznawca. Z pochodzenia Rosjanin, urodził się w Stawropolu na północnym Kaukazie. W działalności artystycznej związany z krakowskim kabaretem Piwnica pod Baranami, przyjaciel Piotra Skrzyneckiego. Stały felietonista miesięcznika psychologicznego „Charaktery” i członek Rady Naukowej tego magazynu.

Swoje pierwsze występy sceniczne rozpoczął mając sześć lat, śpiewając kołysanki i piosenki popularne ze swoją matką, która była nauczycielką rosyjskiej literatury i języka i śpiewała na scenie amatorskiej. Ukończył średnią szkołę muzyczną z dyplomem chórmistrza. Przez trzy lata prowadził amatorskie chóry i orkiestry w Moskwie i okolicach. Później studiował anglistykę na Uniwersytecie Moskiewskim. Jednocześnie występował w teatrze studenckim, kabarecie i uprawiał pantomimę. Na drugim roku studiów uzyskał stypendium Radia Moskiewskiego i rozpoczął studia na filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Występował w kabaretach studenckich, a już jako student otrzymywał nagrody w konkursach studenckich prac naukowych. Dyplom uzyskał z wyróżnieniem, ożenił się z Polką
i został zaangażowany jako asystent na filologii rosyjskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Od 1976 roku zaczął z powodzeniem śpiewać swoje romanse i piosenki w legendarnej „Piwnicy pod Baranami”. Swoje pasje jazzowe realizował grając na fortepianie w zespołach „Beale Street Band” i „Playing Family”. Jednocześnie zajmował się pracą naukową, którą efektem było uzyskanie tytułu doktora, a później doktora habilitowanego nauk humanistycznych. Obecnie pracuje na stanowisku profesora w Instytucie Rosji i Europy Wschodniej na Wydziale Studiów Politycznych i Międzynarodowych UJ. Zajmuje się m.in. gramatyką komunikacyjną i funkcjonowaniem języka w środkach masowego przekazu.

Wiele czasu poświęca na działalność artystyczną. Koncertuje w kraju i za granicą (Berlin, Paryż, Nowy Jork, Chicago, Tel-Awiw). Nagrywa recitale, spektakle i programy telewizyjne. Uczestniczy w filmach, serialach i programach telewizyjnych i radiowych. Nagrywa płyty, pisze scenariusze i felietony. W wolnych chwilach gra w tenisa, przyrządza potrawy kuchni kaukaskiej, uczy się języków. Fascynuje go komputer, jest domatorem, ma uroczą żonę i dwóch dorastających synów.

W repertuarze Aloszy znajduje się ok. sześćdziesięciu piosenek śpiewanych po polsku, rosyjsku, w jidysz i po ukraińsku. Są to piosenki ludowe, romanse cygańskie i rosyjskie, piosenki więzienne, złodziejskie, poezje Wysockiego, Okudżawy oraz własne piosenki autorskie. Charakteryzuje je typowy dla polskiego Rosjanina sarkastyczne spojrzenie na słowiańską obyczajowość. Są rubaszne, wesołe, refleksyjne, filozoficzne i wzruszające. Swój śpiew poprzedza Alosza komentarzem satyrycznym, który nie tylko bawi, ale skłania do zastanowienia się nad podstawowymi problemami życia każdego z nas, pokazuje względność wartości urojonych, przemijalność jednych i nieprzemijalność innych.